Mijn allerlaatste kraak!

Ik heb in mijn leven al wat marathons gelopen, maar zo zenuwachtig als vandaag ben ik nog nooit geweest. Ik ben werkelijk jankend zenuwachtig. Dat is eigenlijk best logisch. Waar ik mijn eerdere marathons altijd halfgebakken of zelfs helemaal zonder voorbereiding liep, zijn de zaken dit keer anders. Destijds was alles meegenomen en van enige druk was dan ook geen sprake. Nu ben ik echter écht goed voorbereid. Aangezien dit mijn aller-, allerlaatste kraak moet worden, moet-ie natuurlijk wel raak zijn!

Dus sta ik bloednerveus in het startvak van de Marathon Eindhoven en ga ik, met de zegeningen van John Kaars op zak en de aanmoedigingen van mijn zoon, op pad. Na precies één kilometer moet ik uiteraard alweer plassen. Je verzint het niet. Ik besluit toch maar even aan de kant te gaan en geloof het of niet, maar achteraf denk ik dat dit me eerder geholpen dan afgeremd heeft. Het haalt namelijk een stukje spanning weg en bovendien moet ik even flink versnellen om de pacers weer bij te halen. Daardoor komen mijn benen lekker los.

Vervolgens is het 23 kilometer lang aanhaken bij de pacers. Dat gaat eigenlijk best aardig, al merk ik gaandeweg dat mijn bovenbenen beginnen te protesteren. In zo'n grote groep kom ik namelijk nooit helemaal lekker in mijn eigen pas. Ik besluit daarom mijn eigen plan te trekken en vóór de groep te gaan lopen. Warempel, het helpt! Een beetje dan.

Tot kilometer 36 weet ik de pacers zelfs achter me te houden, maar dan begint de rekening toch langzaam binnen te komen. Mijn bovenbenen zijn inmiddels behoorlijk naar de klote en ik moet steeds meer seconden toegeven op mijn schema. Wanneer de pacers me uiteindelijk passeren, probeer ik nog aan te haken, maar dat zit er simpelweg niet meer in.

Het wordt overleven. Afzien. Kilometer voor kilometer, maar op de een of andere wonderbaarlijke manier weet ik na kilometer 40 toch nog iets te versnellen en de schade beperkt te houden. Na ruim drie uur en een kwartier passeer ik uiteindelijk de finishlijn. De klus is geklaard. Mijn allerlaatste kraak zit erop!

Dan zie ik mijn zoon staan. Dezelfde jongen die me voor de start nog zo fantastisch heeft aangemoedigd. Precies zoals John Kaars al heeft voorspeld, komen op dat moment toch even de waterlanders. Weet je wat? Het kan me werkelijk geen klote schelen!

Dankbaar!

Uiteraard wil ik iedereen bedanken die me de afgelopen dagen een hart onder de riem heeft gestoken. Alle berichtjes, telefoontjes en aanmoedigingen hebben me ontzettend goed gedaan.

Een bijzonder woord van dank gaat toch wel uit naar mijn Huckleberry. Hoewel hij bij tijd en wijle een officiële pain in the ass kan zijn, ben ik hem ontzettend dankbaar voor alle kilometers die we samen hebben afgelegd. Voor het feit dat hij me voortdurend scherp houdt, me uitdaagt en ervoor zorgt dat ik iedere keer weer het beste uit mezelf probeer te halen. En in die lijn mag ik ook Enno Veerman niet vergeten. Voor het feit dat hij zo nu en dan (letterlijk en figuurlijk) als buffer fungeert, want zonder hem had ik mijn Huckleberry allang iets aangedaan. 

Ook een grote dank aan de Sensei, Ton Koning en Bouke Bouma (toch bepaald niet de minsten!) voor alle waardevolle adviezen. Aan mijn fysiotherapeut Peter Tol en Henk van Pietje voor het onderhouden van de beentjes, die vandaag toch behoorlijk op de proef zijn gesteld.

Natuurlijk mag ook mijn vrouw niet ontbreken. Last but not least! Voor haar oeverloze geduld, voor alle ruimte die ze me geeft om telkens weer te trainen en voor het feit dat ze al mijn hardloopgekte blijft verdragen.

Love you! ❤️