Martien de Graaf, Simon Sier en Sander & Afke Collet betwisten loodzware Loch Ness Marathon

Op vrijdag 25 september vertrokken we met z’n vieren naar Inverness in Schotland voor de Baxters Loch Ness Marathon. Een gezellig weekend stond voor de deur, met als klein detail dat er op zondag ook nog 42,195 kilometer hardgelopen moest worden.

Onze ploeg bestond uit Afke Collet, Martien de Graaf, Simon Sier en Sander Collet. De spanning werd gedurende het weekend rustig opgebouwd. Voorpret, parcoursverkenning, lekker eten en natuurlijk steeds diezelfde vraag: wat zal het zondag worden?

Zondag kwam het antwoord. En dat viel niet voor iedereen hetzelfde uit. Afke liep een fantastisch PR van 3:54:52 uur, ongeveer 3:30 minuut sneller dan haar oude toptijd. Ook Martien liep een PR. Met 3:29:57 uur dook hij voor het eerst onder de magische grens van 3:30 uur, eveneens zo’n 3:30 minuut sneller dan zijn oude PR. Twee prachtige prestaties!

Simon liep zijn 10e marathon en is daarmee de meest ervaren marathonloper van ons gezelschap. Hij had ook duidelijke PR-ambities. Hij moest daarvoor onder de 3:41 uur duiken, maar dat zat er deze keer helaas niet in. De klok bleef stilstaan op 3:51:07 uur.

Bij Sander lagen de kaarten anders. Met twee tijden ruim onder de drie uur, gelopen 13 en 11 jaar geleden, was een PR niet realistisch. Het oorspronkelijke doel tijdens de ruim drie maanden durende voorbereiding was om onder de 3:25 uur te lopen. Maar ja… waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? Kort voor de marathon werd het doel bijgesteld naar onder de 3:10 uur. Dat lukte niet, maar met 3:17:26 uur was hij uiteindelijk dik tevreden.

En toen was er het parcours…

Dat hadden we met z’n vieren toch een beetje onderschat. 311 hoogtemeters en 606 daalmeters klinkt op papier misschien niet zo dramatisch, maar in de praktijk bleek Loch Ness vooral een achtbaan voor de benen. Vooral rond het 30 kilometerpunt wachtte ons nog een verrassing: een klim van maar liefst 2 kilometer lang en 65 meter omhoog. Op dat moment waren de benen al aardig gaar en ging bij bijna iedereen het licht toch een beetje uit. Daarna volgden er ook weer de nodige meters naar beneden die inmiddels bijna minstens zo pijnlijk waren. Dalen met 30 kilometer in de benen is toch iets anders dan een lekker heuveltje af fietsen.

Achteraf waren we het er unaniem over eens: dit was voor ons alle vier de zwaarste marathon die we ooit hebben gelopen. Juist daarom zijn de PR's van Afke en Martien extra knap.

Maar misschien was de marathon niet eens het mooiste onderdeel van het weekend. Dat was de saamhorigheid. We hebben de spanning gezamenlijk opgebouwd, genoten van de voorpret en na afloop de euforie, maar ook het leed en de pijn gedeeld. Iedereen beleefde de marathon op zijn eigen manier.

Schotland zelf maakte het weekend compleet. Vriendelijke mensen, lekker eten en een prachtige omgeving.

En die klim van twee kilometer? Die zijn we inmiddels alweer een beetje vergeten… denken we.