Kunnen we nou nooit normaal doen?

Na de Loop der Lopen keert de rust langzaam terug in Edam. De benen functioneren weer enigszins, de vochtbalans is hersteld en de verhalen over wie waar kapotging, wie er ondanks de hitte veel te hard vertrok en wie onderweg ongeveer drie keer is overleden, zijn inmiddels vaak genoeg verteld.

We kunnen weer normaal doen.

Voor zover dat binnen AV Edam mogelijk is natuurlijk. Want terwijl de meeste mensen bij naderend onweer naar binnen gaan, besluit onze 'Australiër' dat het een uitstekend moment is om te gaan windsurfen. Bliksem om hem heen, donkere lucht erboven en waarschijnlijk ergens een weeralarm dat wanhopig probeerde zijn aandacht te trekken.

We zijn blij dat je er nog bent hoor, maar zou je de volgende keer effe normaal willen doen?

Al roept dat onmiddellijk de vraag op wat ‘normaal’ eigenlijk is wanneer je het over hardlopers hebt. Is het normaal om op zondagochtend vrijwillig dertig kilometer te lopen en daarna trots te melden dat het ‘lekker rustig’ ging? Om tijdens een verjaardag stiekem op je horloge te kijken omdat je herstelstatus is veranderd? Om een perfect goede zaterdagavond op te offeren omdat er de volgende ochtend ergens een wedstrijd over tien kilometer wordt georganiseerd?

Waarschijnlijk niet. Toch vinden wij het allemaal doodnormaal.

Gelukkig maar, want de Meeuwencompetitie staat alweer voor de deur. Een paar wedstrijden waarin volwassen mensen zich volledig de blubber gaan lopen om punten te verzamelen in een onderlinge competitie waar buiten AV Edam vermoedelijk niemand wakker van ligt. Wij uiteraard wel.

Dus worden straks parcoursen bestudeerd, concurrenten bekeken en tijden vergeleken. Wordt er vooraf geroepen dat we ‘gewoon lekker gaan lopen’ om vervolgens na het startschot te vertrekken alsof er achter ons een roedel uitgehongerde wolven is losgelaten.

Eindelijk is alles dus weer normaal. Nou ja.

AV Edam-normaal.