En dan zijn het er nog maar vijf

Vijf dagen tot de Marathon van Eindhoven. Het doel waarvoor ik mezelf het afgelopen jaar de blubber heb getraind en waarmee ik vooral jullie en mijn vrouw soms tot waanzin heb gedreven.

De sensei zou zeggen: Het werk is geleverd' en dat is het. Ik heb werkelijk alles gedaan wat ik kon doen en ben er klaar voor. Meer kilometers lopen heeft geen zin meer. Sneller word ik deze week ook niet meer. Vanaf nu is het vooral zaak om rustig te blijven en mezelf niet alsnog in de problemen te brengen door ineens iets heel verstandigs te willen doen.

Natuurlijk zijn er pijntjes. Spierpijn, een beetje keelpijn, af en toe hoofdpijn. Met twee zieke dochters in huis is ook dat laatste stukje van de voorbereiding blijkbaar nog een hindernisbaan. Een paar vitaminepillen op aanraden van Remco Kes verder en ik ga er gewoon vanuit dat ik zondag fris als een hoentje aan de start verschijn.

Extra gesterkt ben ik door de geweldige prestaties van de Loch Nessers. Daar neem ik mijn petje diep voor af. Als je ziet wat zij daar met elkaar hebben neergezet, begint het vanzelf nog wat meer te kriebelen.

Zaterdag reis ik af naar het verre zuiden. De laatste kilometers zijn dan gelopen, de schoenen liggen klaar en het enige wat nog rest is eten. Veel eten. Pasta overdag, s avonds Grieks met kip en rijst en daarna vooral hopen dat ik niet om drie uur s nachts wakker word met de gedachte dat ik mijn startnummer ben vergeten.

Zondagochtend rond half tien is het dan eindelijk zover. Geen schemas meer, geen lange duurlopen, geen baantrainingen en geen gezeur over pijntjes. Gewoon lopen en alles eruit halen wat erin zit.

Wat dat precies gaat opleveren? Dat zien we zondag wel. Alles komt goed, zei mijn moedertje altijd en ze had altijd gelijk. Dat zal deze keer niet anders zijn.

Wordt vervolgd.