Eenrichtingsverkeer

Zoals jullie in mijn laatste blog (Meedogenloos) hebben kunnen lezen, ben ik de afgelopen twee weken behoorlijk ziek geweest. Daardoor heb ik – in twee etappes – flink wat trainingen moeten missen.

Afgelopen vrijdag trek ik eerder dan verwacht de hardloopschoenen weer aan voor een rustig duurloopje. Zaterdag durf ik zelfs voorzichtig wat tempo te maken met tien keer honderd meter. Voor zondag heb ik eigenlijk geen schema. Die week zou ik tenslotte helemaal overslaan.

Toch vraag ik mijn coach (ChatGPT) of ik misschien met mijn maat mee kan lopen. Gewoon een rondje van 16 kilometer op 5.00 min/km met aan het eind een tempoblokje. GPT gaat akkoord, maar onder één voorwaarde: mijn hardloopmaat moet zich ook echt aan die 5.00 houden.

Jullie voelen hem natuurlijk al aankomen.

Precies één kilometer houdt meneer zich aan de afspraak. Daarna gaat het tempo kilometer voor kilometer omhoog. Al mijn smeekbedes ten spijt weigert hij gas terug te nemen en ik huf en puf erachteraan.

Tot er na een kilometer of acht iets vreemds gebeurt. Ineens krijg ik de benen weer terug. Ik schuif naar voren, neem de kop over en gooi er doodleuk vijf kilometer marathontempo tegenaan. Daarna stoppen we even voor een slok drinken en beginnen we aan de terugweg.

En dan hoor ik achter me: 'Kun je het tempo misschien even laten zakken? Ik heb mezelf een beetje opgeblazen.'

En weet je wat het ergste is?

Ik doe het ook nog.

De liefde komt ook hier weer van één kant...

PS. Jullie hebben ook vast wel zo’n (hardloop)vriend met een bijbehorend verhaal. Ik ben benieuwd!