De ware aard komt naar boven

Tot voor kort denk ik nog dat hardlopers ontzettend sociale mensen zijn. Vrienden zelfs. Tijdens de training ziet iedereen erop toe dat de ander het beste uit zichzelf haalt. We peppen elkaar op, pushen elkaar tot het uiterste en zorgen ervoor dat niemand achterblijft. En dat gebeurt het hele jaar door.

Loopt iemand een PR, dan wordt hij of zij bedolven onder de kuddos. Heeft iemand het even zwaar, dan volgen de steunbetuigingen van alle kanten. We zijn één grote, warme hardloopfamilie. Tot de Loop der Lopen nadert. Dan komt plotseling de ware aard van de hardlopers in de regio Edam-Volendam naar boven.

Kopwerk tijdens een training? Vergeet het maar. Niemand die een meter te veel doet. Sommigen haken halverwege zelfs af om vooral maar wat extra zand in de raderen te strooien. Horloges worden uitgezet zodat Strava niets registreert en dagelijks worden complete klaagzangen afgestoken over pijntjes, vermoeidheid, zware benen en het leven in het algemeen.

Alles om de concurrentie vooral niet wijzer te maken dan ze al is. Concurrentie inderdaad. Want vrienden bestaan even niet meer. Straks in het startvak wordt er geduwd en getrokken voor het beste plekje. Iedere mogelijke tegenstander wordt van top tot teen geïnspecteerd en tijdens de race zelf wordt er uiteraard naar hartenlust gelinkebald.

Alles met maar één doel: de best mogelijke uitslag tijdens de Kermisloop.

Vrienden? Natuurlijk. Na afloop. Op de kermis. Tijdens de Loop der Lopen is het ieder voor zich en God voor ons allen.