Meedogenloos

Ik durf best stellig te beweren dat hardlopen de meest meedogenloze sport op aarde is. Om de eenvoudige reden dat er geen enkele ruimte is om te verzaken.

Waar je rustig een maand niet kunt tennissen en het de eerste keer op de baan toch weer voelt alsof je zojuist bent gereïncarneerd als de nieuwe Roger Federer, is het na twee weken niet hardlopen gewoon gedaan met de koopman. Dan begin je weer bijna helemaal opnieuw.

Wat je in maanden – en soms zelfs jaren – hebt opgebouwd, ben je in twee weken weer kwijt. Een voorhoofdsholteontsteking. Of vier. Een heerlijk zomers griepje. Het maakt allemaal niet uit. Je VO2-max kiepert van het bordje, een rondje om het blok voelt als een Ironman en je vraagt je halverwege af waarom je dit jezelf überhaupt aandoet.

Alsof dat nog niet erg genoeg is, helpt je omgeving (Strava) ook niet bepaald mee. Dag in, dag uit word je geconfronteerd met mede-Meeuwen die het ene na het andere PR verpulveren, binnen twee weken vier halve marathons wegwerken of op hoogtestage zijn in Azië, waar ze tussen de bergen door ook nog even een trappentraining op de agenda zetten.

Je hardloopmaat doet er nog een schepje bovenop. Terwijl jij op sterven na dood op de bank ligt, besluit hij voor de lol nog wat junkmiles aan zijn schema toe te voegen.

En jij? Jij zwelgt in zelfmedelijden. Om vervolgens weer weken, of zelfs maanden, te moeten trainen om weer op niveau te komen. Precies voordat de Meeuwencompetitie weer op de stoep staat.

En de volgende voorhoofdsholteontsteking op de loer…