Blinde paniek

We gaan een paar dagen op vakantie. Even weg met vrouw en kinderen. Gezellig. Ontspannen. Bijkomen.

Tenminste… dat is het plan.

Op de eerste dag wordt één van de kinderen ziek. Koorts. Hangerig. Niet fit. Normaal gesproken zou ik me vooral zorgen maken om haar. Nu speelt er stiekem nog iets anders door mijn hoofd. Na mijn voorhoofdsholteontsteking in februari heb ik namelijk geen enkele training meer gemist.

Vijf dagen per week werk ik braaf mijn schema af richting de marathon van Eindhoven in oktober. Die reeks wil ik koste wat kost vasthouden. Waar ik thuis nog een beetje afstand kan houden, zitten we hier met z'n allen opgesloten in een vakantiehuisje. Een virus hoeft niet eens zijn best te doen.

Gelukkig knapt ze de volgende dag alweer op. Vals alarm. Denk ik. Nog geen vierentwintig uur later begint de volgende te spugen. Code rood. Ik trek mijn hardloopschoenen aan en vlucht naar buiten voor mijn duurtraining. Als ik terugkom, ligt de kleine volledig uitgeteld op bed. Kinderen zijn wonderlijke wezens. Ze zijn een dag doodziek en rennen de volgende ochtend alweer alsof er niets is gebeurd. Ik haal opgelucht adem.

Veel te vroeg. Want daarna is mijn vrouw aan de beurt. Kijk, thuis kan ik nog uitwijken naar de bank. Hier op vakantie is de bank ongeveer net zo comfortabel als een houten picknicktafel, dus zit er maar één ding op. Naast haar slapen. Blinde paniek.

De volgende ochtend word ik wakker. Niets. Geen keelpijn. Geen koorts. Geen misselijkheid. Ik ontsnap. Althans… dat denk ik.

Op de ochtend dat we naar huis gaan, word ik wakker en weet ik meteen hoe laat het is. Ik lust geen hap eten. Mijn gezicht zit onder de stressvlekken. Ik heb flinke koorts en tijdens de rit naar Volendam voel ik me met de kilometer beroerder worden. Thuis haal ik nét op tijd het toilet.

En dan begint de échte ellende. Niet één, niet twee, maar minstens drie trainingen verdwijnen rechtstreeks de prullenbak in. Mijn duurloop. Mijn tempoblok en mijn lange duurloop met tempoblok, weg! Sinds februari mis ik geen enkele training. Geen excuses. Geen smoesjes. Niets. En nu liggen er ineens drie achter elkaar uit. Blinde paniek.

Mijn hoofd draait overuren. Moet ik ze inhalen? Doorschuiven? Gewoon overslaan? Is mijn voorbereiding op Eindhoven nu verpest? Er is vast wel een Meeuw – of een reguliere AV Edammer – die me uit mijn blinde paniek kan helpen.