Het geheim van de legendes

Ruim 200 kilometer in de week, moordende concurrentie, benen van gewapend beton en een broodje pindakaas. Volgens de legendes is dát het geheim achter de records die ze in de jaren tachtig en negentig hebben gevestigd.

Een tijdje geleden heb ik het voorrecht gehad een aantal absolute legendes van AV Edam te interviewen. Tijdens de gesprekken hang ik aan hun lippen. Verhalen over tweehonderd trainingskilometers per week. Over na een lange werkdag niet de fiets of de auto pakken, maar gewoon hardlopend naar huis.

Over onderlinge concurrentie die zo moordend is dat een rustige training vanzelf in een wedstrijd verandert. En natuurlijk over het dieet waar tegenwoordig iedere sportdiëtist spontaan van achterover zou slaan. ‘Een broodje pindakaas.’

Wie is er tenslotte niet groot mee geworden?

Ik voel me tijdens die gesprekken totaal niet in de positie om daar iets van te vinden. Deze mannen hébben het tenslotte gedaan. Hun tijden staan nog altijd zwart op wit. De eerste vijftig van de Omloop van Volendam - waar heel het dorp voor uitliep - of de Kermisloop van toen lopen sneller dan de top vijf van nu.

Dat is geen gevoel. Dat zijn gewoon uitslagen. Toch merk ik dat ik er de laatste tijd steeds vaker over nadenk. Want hoe langer ik zelf serieus train, hoe minder ik begrijp hoe dat in vredesnaam mogelijk is.

Ik loop tegenwoordig zo'n zeventig kilometer per week. Daarnaast heb ik een fulltime baan, drie kinderen, een vrouw en probeer ik af en toe ook nog een beetje te slapen. Na een zware intervaltraining of tempoblok hang ik al twee keer aan de lijn met Henk van Pietje voor een hersteloperatie.

De mannen van staal van weleer hebben daar kennelijk geen last van gehad. Ik luister namelijk naar verhalen over tweehonderd kilometer per week. Na een volle werkweek. Vaak ook nog een baan in de bouw, als postbode of in de visserij. Zonder sporthorloge, zonder koolhydraatgels, zonder herstelshakes, zonder carbonplaten. Gewoon op een broodje pindakaas.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb enorm veel respect voor die generatie en ik geloof ze op hun woord. Ze waren harder – wij zijn namelijk van de befaamde ‘patatgeneratie’ – en de concurrentie is in die tijd moordend. Dat begrijp ik allemaal. Maar toch…

Hoe meer ik over die verhalen nadenk, hoe ongelooflijker ze worden. De eerste vijftig lopen sneller dan de top vijf van nu. Op een broodje pindakaas.

Ja jongens…

En de Tour de France wordt in die jaren ook gewoon gewonnen op een bordje pasta.

(Rustig maar, mannen. Ik plaag jullie maar een beetje…)