Niet alleen tijd is relatief

Zoals Einstein terecht beweerde. Afstand is dat namelijk ook.

Als ik alleen naar mijn schoonmoeder fiets, met een keiharde wind tegen, vind ik het vreselijk. De terugweg, in het bijzijn van mijn twee prinsessen, is iets waar ik dan weer oprecht van kan genieten. Zelfde afstand, totaal andere beleving.

Met hardlopen is het uiteraard net zo. Wanneer ik een ronde van 400 meter in 3.30 min/km afleg, doe ik dat over het algemeen niet met een grote glimlach op mijn gezicht. Hetzelfde rondje tijdens het uitlopen wordt begeleid door een hoop gelach en gezelligheid. Zelfde afstand, totaal andere beleving.

Behalve dat afstand relatief is, is het namelijk vooral een gevoel. Wanneer een beginner hoort dat een wedstrijd 10 Engelse Mijl lang is, begint hij aan een tienjarenplan om die afstand ooit eens te overbruggen. Een marathonloper noemt het een kort rondje. Voor een baanatleet voelt 2.000 meter als een eind weg. Voor mij is het de warming-up voor de echte training. Zelfde afstand, totaal andere beleving.

Wellicht is afstand daarom wel net als tijd. Het bestaat natuurlijk wel, maar ons brein trekt zich er verrassend weinig van aan. Een kilometer wordt niet gemeten in meters, maar in omstandigheden. In tegenwind. In gezelschap. In vermoeidheid. In motivatie. In gezelligheid. Afstanden worden uiteindelijk dus niet 'korter' omdat je beter gaat lopen, maar omdat je ze samen beleeft. Of samen doorstaat. Dat laat ik even in het midden...