Het ging eigenlijk niet zo lekker

Slecht geslapen, geen benen, een drukke week op het werk, een opkomend verkoudheidje of een kuit die sinds dinsdag een beetje vreemd aanvoelt. We kennen ze allemaal. Het complete riedeltje aan redenen waarom een toptijd er vandaag toch écht niet in zit.

Het bijzondere is alleen dat die verhalen bijna altijd voorafgaan aan een geweldige prestatie. Want hardlopers zijn namelijk nooit fit. En met nooit bedoel ik echt nooit. Nooit uitgeslapen, nooit fris, nooit optimaal voorbereid, te veel gesurft en eigenlijk nooit helemaal klaar voor wat er komen gaat. Je zou bijna denken dat er onder die omstandigheden nooit hard wordt gelopen.

De werkelijkheid is precies andersom. Want terwijl de excuses nog door de lucht vliegen, klinkt het startschot en verandert die vermoeide, stijve en totaal niet voorbereide hardloper ineens in iemand die de schroeiplekken in de straatstenen loopt. Kilometers worden sneller afgewerkt dan ooit tevoren, het horloge piept tevreden en aan de finish blijkt er doodleuk weer een persoonlijk record te zijn gelopen.

Om vervolgens direct te horen dat het eigenlijk niet zo lekker ging. Dat er meer in had gezeten. Dat de benen niet helemaal goed waren. Dat er niet voluit is gegaan. Dat de vorm eigenlijk nog niet optimaal is.

Het mooie is dat dit volgens mij een eigenschap is die vrijwel exclusief is voor hardlopers. Ik heb een voetballer na een gewonnen wedstrijd nog nooit horen vertellen dat het eigenlijk niet liep. Een tennisser die alles raakt, spreekt meestal over een heerlijke dag waarop alles lukte en een basketballer die er dertig punten ingooit, loopt na afloop niet te verkondigen dat hij eigenlijk geen benen had.

Sterker nog, zelfs na een draak van een wedstrijd weten veel sporters er vaak nog een positief verhaal van te maken. Hardlopers doen precies het tegenovergestelde. Die lopen een persoonlijk record en beginnen vervolgens uit te leggen waarom het eigenlijk nog sneller had gekund.

Wat het precies is met die hardlopers? Ik weet het ook niet. Misschien bouwen we alvast een klein vangnetje in voor het geval het misgaat. Misschien willen we teleurstellingen voor zijn. Of misschien vinden we het gewoon ongemakkelijk om toe te geven dat we stiekem best tevreden zijn.

Eén ding weet ik wel. Volgende week staan dezelfde mensen gewoon weer aan de start. Moe, slecht geslapen, zonder benen en uiteraard totaal niet in vorm. Om vervolgens weer een tijd te lopen waar ze vooraf voor getekend zouden hebben en na afloop uit te leggen waarom het eigenlijk niet zo lekker ging.