Soms vraag ik me serieus af wat we onszelf eigenlijk aandoen

Terwijl onze Body Battery van Garvmin aangeeft dat we nog maar een paar uur te leven hebben, trekken we tóch weer onze hardloopschoenen aan om die kilometers te slechten. Geen zin. Pijntje hier. Pijntje daar. Ouderdomsklachten alom aanwezig en de motivatie soms mijlenver te zoeken.

Want ja… dat marathonschema hè. Dat schema is heilig geworden en daar staat nu eenmaal in dat we vijf keer per week naar buiten moeten. Of we daar nou zin in hebben of niet. Daarnaast kijkt Strava uiteraard dagelijks mee en de groepsdruk die dat inmiddels met zich meebrengt, is alom bekend.

Jokers worden niet meer uitgedeeld, want zoals de Sensei het ooit prachtig heeft samengevat: ‘een sub 40 loop je niet vanuit de bank’ en wie ben ik om de Sensei tegen te spreken.

Dus wordt er getraind. Zelfs nu Abraham inmiddels dichterbij begint te komen dan mijn uiterlijk misschien doet vermoeden, blijf ik mezelf op bijna dagelijkse basis pijnigen om te voldoen aan de martelgang waar ik mezelf ooit vrijwillig aan heb gecommitteerd.

Waarom precies? Geen idee. Misschien omdat hardlopers ergens onderweg compleet doorgeslagen zijn in het verheerlijken van afzien. Want hoe beroerder een training voelde, hoe trotser het verhaal achteraf meestal klinkt. We noemen het geen oververmoeidheid meer. Nee, we noemen het ‘lekker gewerkt’.

Misschien is dát uiteindelijk wel de charme van hardlopen. Dat het nooit echt makkelijk wordt. Want zoals ‘good old’ Theo Mossel te quoten: ‘Op het moment dat het makkelijk gaat, stop ik ermee.’

En geloof me, die keer moet bij mij nog altijd komen.