‘Oké, ik leg het één keer uit’

Op het moment dat ik die woorden uitspreek, weet ik eigenlijk al genoeg. Dit gaat natuurlijk volledig mislukken. Want in ieder hardloopgroepje loopt er altijd wel eentje rond die regels vooral ziet als vrijblijvende inspiratie. En jij kent er vast ook wel eentje…

Toch probeer ik het. ‘Drie keer één minuut versnellen waarbij steeds iemand anders op kop het tempo bepaalt. Daarna twee minuten rustig dribbelen. Maakt totaal vijf minuten en dat doen we negen keer. Effe wat regels. Niet sprinten en niet stilvallen en probeer een beetje bij elkaar te blijven.’

Er wordt collectief geknikt. Veelbelovend. Tot het startsignaal klinkt. Miep-miep.

Weg saamhorigheid. Binnen drie seconden verandert de training in complete oorlog. Er wordt gesprint, veel te hard overgenomen en getemporiseerd alsof er ergens prijzengeld klaarligt.

Het enige doel lijkt om elkaar volledig kapot te krijgen. Iemand probeert even rustig te herstellen? Kansloos. De volgende versnelt alweer alsof hij persoonlijk beledigd is.

En het mooiste: niemand zegt er iets van. Sterker nog, diep van binnen vinden we dit fantastisch.

Want zo werken mannen blijkbaar. We spreken af om ‘lekker ontspannen’ een tempotraining af te werken en eindigen vervolgens in een soort primitieve strijd waarin niemand als eerste wil breken.

‘Lekker rustig tempo!’ Ja hoor. Natuurlijk!

Ik vraag me trouwens serieus af of het er bij vrouwen ook zo aan toegaat. Of daar ook iemand na vijf seconden besluit dat een intervaltraining eigenlijk gewoon een EK-finale is. Of dat vrouwen inmiddels wel geëvolueerd zijn en niet meer toegeven aan primitieve oerdriften.

Volgens mij bestaat er onder vrouwen nog wel zoiets als groepsdiscipline, samenwerken en rekening houden met elkaar tijdens een training.

Maar ik kan me vergissen…

(Nog meer leuke blogs lezen? Kijk dan op janlollie.nl)