Links lopen. Punt (Toch?)

Mijn hardloopmaat en ik discussiëren tijdens het lopen nog wel eens ergens over. Nou ja, ergens… waar discussiëren we eigenlijk niet over?

Politiek doet het altijd goed - zeker de laatste tijd - maar dit keer gaat het over iets dat misschien nog wel belangrijker is. De vraag der vragen: lopen we links of rechts?

Volgens mijn maat is het zo klaar als een klontje. Hij heeft altijd geleerd om rechts te lopen en stemmen doet-ie links (zegt-ie met een knipoog en om de boel een beetje te gallen). Daar zit, in zijn hoofd, een soort logica in waar ik eerlijk gezegd nog steeds niet helemaal bij kan.

Voor mij ligt het anders. Hoe je stemt, zoek je lekker zelf maar uit. De gevolgen van de afgelopen verkiezingen worden inmiddels vanzelf wel duidelijk. Wat lopen betreft hou ik er wel een duidelijke voorkeur op na.

Wij lopen links.

Niet zomaar. Nee, daar zit een gedachte achter. Als je links loopt, zie je het gevaar aankomen. Auto’s, fietsers, alles wat sneller gaat dan jij op dat moment zou willen. Mocht er iets gebeuren, dan kun je nog reageren. Letterlijk uit de voeten maken. Het klinkt logisch. Het voelt logisch. Het ís logisch.

Althans, dat vind ik.

Mijn grote vriend denkt daar anders over. Die houdt vast aan zijn ‘zo heb ik het altijd geleerd’-principe en dus lopen we regelmatig een soort halve slalom, waarbij we allebei overtuigd zijn van ons gelijk en geen centimeter willen toegeven.

Het levert soms wat verbaasde blikken van tegenliggers die zich afvragen waarom twee volwassen mannen al zigzaggend over de weg bewegen alsof ze een onzichtbaar parcours afleggen.

Op een gegeven moment ben ik er klaar mee. Dit vraagt om duidelijkheid. Geen onderbuikgevoel, geen ‘ik heb ooit gehoord dat…’, maar gewoon: wat zijn de regels? Dus zoek ik het thuis nog even op. Wat blijkt?

We mógen eigenlijk allebei van alles vinden, maar als er geen trottoir is – en we dus de weg op moeten - is het advies toch echt om links te lopen. Tegen het verkeer in. Zodat je ziet wat er op je afkomt.

Ik lees het nog een keer - voor de zekerheid – om het hem even goed onder zijn neus te wrijven. Dan is er in ieder geval een ding zeker. De volgende keer lopen we links.

Nou ja. Ik in ieder geval.