Voor het eerst liep ik niet achter mezelf aan

Soms zit je te wachten tot het komt. Dat gevoel. Die flow. Dat moment waarop alles klopt. En meestal komt het niet. Tot het er ineens wél is. Zonder aankondiging. Midden op een doodnormale woensdag.

Het gaat erom dat ik afgelopen woensdag aan het rennen ben - alleen nota bene – en voor het eerst echt heel bewust aan het genieten ben van het feit dat ik een hardloper ben. Alsof het allemaal vanzelf gaat, snelt het asfalt onder me door en dwarrelen mijn gedachten – normaal overwegend negatief, maar nu toch echt louter positief – voorbij als de witte wolken in de lucht. Ik hoor de vogeltjes fluiten en de wind door het gras waaien. Alle clichés kloppen ineens en dat is misschien nog wel het gekste van alles.

Met meer overtuiging dan normaal begroet ik alles en iedereen die ik tegenkom. Hardlopers, wandelaars, een verdwaalde fietser die geen idee heeft wat hem overkomt. Ik dartel van kilometer naar kilometer en moet mezelf serieus afremmen om niet veel verder te gaan dan het schema aangeeft. Dat laatste zegt eigenlijk alles.

Duizenden kilometers moet ik in mijn leven inmiddels hebben afgelegd, maar nooit – en dat meen ik echt – heb ik me zo comfortabel gevoeld. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het klopt. Elke pas. Elke ademhaling. Elke gedachte.

Waar het aan ligt? Ik heb werkelijk geen idee. Hoogvorm, zou de sensei zeggen. Mijn hardloopmaat zweert dat het zijn invloed is geweest. Dat geloof ik direct, maar dan vooral omdat hij dat zelf ook gelooft. Zelf kan ik er de vinger niet op leggen en misschien is het wel precies dat.

Dat je er een keer niet over nadenkt. Dat je niet bezig bent met tempo’s, schema’s of wat er nog moet. Dat je gewoon loopt, omdat je loopt. En dat het dan ineens gebeurt. Dat je jezelf betrapt op iets wat je normaal alleen bij anderen ziet. Dat het er ineens allemaal is. Zonder dat je er iets voor hoeft te doen.

Waarschijnlijk is het morgen weer gewoon ploeteren, maar deze pakt niemand me meer af.