Alsof ik het dit keer wel onder controle heb

Een marathon lopen is op zichzelf al vrij idioot, maar het na je 40e vrijwillig nog eens doen, is gewoon krankzinnig. Toch heb ik besloten er nog een keer voor te gaan. Zogenaamd goed voorbereid.

Nu ik mezelf – op mijn oude dag – weer heb ingeschreven voor de marathon, heb ik besloten ik het anders te doen. Geen half werk, geen ‘we zien wel waar het schip strandt’, maar gewoon echt voorbereid aan de start. Tenminste, dat vertel ik mezelf en iedereen die het wil horen. Want laten we eerlijk zijn: dit vraagt wat.

Vijf keer per week trainen, naast drie banen en drie kinderen betekent een agenda die al vol zit voordat de week überhaupt begonnen is. Dan is er ook nog een vrouw die – heel terecht overigens – af en toe verwacht dat ik gewoon aanwezig ben. Fysiek, mentaal en niet alleen met hardloopschoenen in de gang, terwijl ik roep dat ik ‘zo terug ben’. Dus ja, het vergt structuur, discipline en vooral het vermogen om mezelf compleet voor de gek te houden en te denken dat dit allemaal prima te combineren is.

Omdat ik dit keer niets aan het toeval wil overlaten, heb ik mezelf ook laten analyseren door Anna Smit van Smit & Run Die haalt je even door de mangel en zet dan de puntjes op de I. Het zit ‘em tenslotte in de details. Timing. Spanning. Ontspanning. Een knie die nét even anders beweegt dan je dacht. Grappig om te zien, interessant om te weten, maar zeker geen halsbreker.

Sterker nog: het bevestigde vooral wat ik stiekem al hoopte. Ik loop eigenlijk best goed en dat is misschien nog wel het gevaarlijkste inzicht van allemaal. Want ineens voelt het alsof je controle hebt. Alsof je weet waar je mee bezig bent. Alsof deze marathon er eentje wordt waarin alles samenkomt. Training, schema, voeding, herstel, techniek. Het hele pakket.

Gek genoeg zorgt dat juist weer voor extra druk. Niet een beetje ook. Want als je maar wat doet, kun je altijd zeggen dat het daaraan lag. Dat je te weinig hebt gedaan. Te weinig hebt nagedacht. Dat verhaal gaat nu dus niet meer op. Alles klopt, alles staat en precies daarom voelt het alsof er ook iets móét gebeuren. Alsof falen ineens geen optie meer is, omdat je nergens meer kunt schuilen.

Alles voor het grotere doel, zullen we maar zeggen. Of in ieder geval voor het gevoel dat ik er echt alles aan heb gedaan.