Tegenpolen lopen het hardst

Sommige mensen geloven in ‘gelijkgestemden’. Lekker overzichtelijk, weinig gedoe, iedereen dezelfde mening, hetzelfde tempo en dezelfde sokken. Klinkt gezellig. Is het niet. Want waar geen frictie is, ontstaat geen vuur. En laat dat nou net zijn wat je nodig hebt als je met windkracht acht over het strand mag ploegen. In elke relatie bestaan tegenpolen. Die trekken elkaar aan. In hardloopgroepen zie je het ook overal terug. Kijk maar eens om je heen tijdens de gemiddelde training. Iedereen speelt zo zijn eigen rol en doet dat met verve. Je hebt de aanjager die altijd nét te hard vertrekt, de tempomaker die het strak houdt, het anker dat iedereen bij elkaar houdt en de linkebal (zo eentje die altijd uit de wind loopt of de binnenbocht pakt). En dan heb je nog de stille, de grappenmaker en die ene die altijd zegt dat het ‘wel meevalt’ terwijl jij je longen ergens halverwege de duinen bent verloren. In een hardloopduo is het niet anders. Mijn maat (ik mag ’m van de ‘grote baas’ geen Huckleberry meer noemen) en ik zijn het levende bewijs. Twee uitersten, gevangen in één training. Waar ik iedereen begroet, scheuren zijn mondhoeken al in als hij met pijn en moeite een frons tevoorschijn weet te toveren. Ik loop braaf links, zoals het hoort, hij loopt rechts. Dwars. Altijd. Ik heb vijf lagen aan omdat ik het al koud krijg bij het woord ‘noordenwind’, hij paradeert in een korte broek alsof het zomer is. En dan hebben we het nog niet eens over de gesprekken gehad. Zodra politiek ter sprake komt, weet je één ding zeker: dit gaat niet gezellig worden. Trump is kut, Jetten is top en Van der Leijen is trouwmateriaal. Tja, dan kun je het krijgen ook. Voor je het weet loop je geen duurloop meer, maar een wandelend debat waar niemand op zit te wachten, behalve wijzelf. Misschien zijn tegenpolen daarom zo’n goed idee. Niet omdat je het met elkaar eens bent, maar omdat je elkaar precies geeft wat je zelf mist. Ook al is dat soms een schop onder je kont of iemand die je dwingt om nét dat beetje harder te lopen dan je eigenlijk van plan was. En laten we eerlijk zijn: zonder hem was het saai geweest of had ik allang opgegeven. Nu loop ik harder, verder en met een verhaal dat zich iedere keer weer als vanzelf schrijft.