Mijn Huckleberry

Er zijn van die momenten dat ik hem zonder blikken of blozen een klein duwtje wil geven als we vlak langs het slootje lopen. Of dat ik hem wil tackelen als ik (wederom) met mijn tong op het asfalt achter hem aan loop te janken. Maar ik zal eerlijk zijn, ik kan (bijna) geen dag zonder hem. Twintig kilometer in je eentje lopen voelt voor mij namelijk als een eenzame, pijnlijke dood. Zo’n tocht waarbij iedere stap zwaarder wordt en je hoofd langzaam tegen je begint te werken. Samen is het ruim anderhalf uur buikpijn van het lachen. Of mezelf het apenzuur ergeren. Bijvoorbeeld als hij zich – totaal misplaatst – weer met de (internationale) politiek gaat bemoeien terwijl ik alleen nog bezig ben met overleven. Dan tel ik een keer of zestig tot tien, vraag ik mijn moedertje waar ik dit in vredesnaam aan verdiend heb en loop ik gewoon weer door. Met een glimlach op mijn gezicht. Omdat de kilometers ineens verdwijnen. Op een dag zoals gisteren, tijdens zo’n intervaltraining waar ik vier dagen van tevoren al slecht van slaap, is hij er ook. En hoe! Als ik – afkickend van de Cola Zero – niet te genieten ben, mijn lijf niet thuis geeft en Einstein - dat irritante stemmetje in mijn hoofd - denkt dat hij de strijd gaat winnen, is daar mijn vriend. Hij sleurt me erdoorheen. Zorgt dat ik niet na één serie de pijp aan Maarten geef, maar dat ik die hele k*tpiramide gewoon drie keer afrond. En ik gun iedereen zo’n hardloopmaat. John Kaars heeft zijn Wednesday Runners. Martien de Graaf heeft zijn meiden. Remco Kes en Johan Smit trekken elkaar erdoorheen. En ik? Ik heb mijn Huckleberry. En ik kan (bijna) geen dag zonder hem.