De hardlopersblues

Het blijft toch een vreemde gewaarwording. Je bent zo fit als een hoentje, je huid glimt zo dat mensen hun hand voor hun ogen houden als je voorbijloopt, de kilo’s zijn er inmiddels afgevlogen en toch… Zodra de wind ineens uit een andere hoek komt waaien of iemand vier tafels verder in het restaurant een klein kuchje laat ontsnappen, moet je meteen op je hoede zijn en de apotheek op speed dial houden. Want er dreigt gevaar. Sterker nog, je loopt een sub 20 op de 5 langs de Warderdijk. Keihard voor getraind, alles klopt, benen goed, kop rustig, precies zoals je het vooraf had bedacht. Zo’n avond waarop je denkt: zie je wel. En dan word je de volgende dag wakker. Kuch! Kuch! O, o! Dat heeft me aan het denken gezet, want ergens klopt er iets niet. Je gaat meer bewegen, je conditie wordt beter, je slaapt als een blok, je broeken beginnen te wapperen rond je middel en mensen zeggen ineens dingen als: ‘Zo, jij ziet er gezond uit.’ Het zijn allemaal signalen waarvan je zou denken dat je lichaam inmiddels een soort Fort Knox is geworden waar geen virus meer doorheen komt. Toch werkt het blijkbaar anders. Blijkbaar zien virussen een hardloper juist als een buitenkansje. Ik stel me dat altijd een beetje zo voor. Er zweeft ergens een verkoudheidsvirus door de lucht en dat kijkt naar beneden en zegt tegen zijn collega’s: ‘Hé, kijk eens daar beneden. Zie je die? Die loopt vijf keer per week hard, heeft plannen voor een marathon en denkt dat hij lekker bezig is. Zullen we die doen? Ja, lijkt me een goed idee. Die pakken we.’ En zo geschiedt. Maar ja, even later sta je toch weer je schoenen te strikken. Simpelweg omdat hardlopers niet per se verstandig zijn, maar vooral hardlopers. Eenmaal onderweg merk je dat je benen het eigenlijk best prima doen, dat je adem weer rustig wordt en dat die frisse lucht precies doet wat je hoopte dat hij zou doen. En besef je dat het misschien gewoon een ‘vijfkilometerkuchje’ is geweest of - en dat is misschien nog wel het ergste - dat je morgen gewoon weer gaat.