Je loopt alleen, maar je doet het nooit in je eentje…

De hardloopgemeenschap is een unieke gemeenschap. Ik kan mezelf namelijk geen enkele sport bedenken waarin men elkaar zóveel geluk, succes en PR’s gunt. Echt. Probeer dit eens bij voetbal. Jij scoort in de 90e minuut de winnende en de tegenstander komt naar je toe om te zeggen: ‘Heerlijk ingeschoten, volledig verdiend.’ Dat gebeurt dus niet, maar bij hardlopen wel. In de week voorafgaand aan de wedstrijd is het overigens ‘andere koek’. Dan is uiteraard niemand in vorm en heeft iedereen wel ‘een pijntje’. Net deze week ‘niet echt lekker kunnen trainen’ en daarom besloten om de komende wedstrijd ‘niet voluit te lopen’. Ook voorafgaand aan de 5 km langs de Warderdijk zijn het er weer te veel om op te noemen. Op Strava zie je vervolgens datzelfde gezelschap doodleuk intervallen knallen waar je stil van wordt, maar goed, dat is natuurlijk ‘gewoon een beetje loslopen’. En dan is daar de daadwerkelijke wedstrijd. Waar je misschien zou verwachten dat het ieder voor zich is, gebeurt er iets vreemds. Dezelfde mensen die zichzelf een paar dagen eerder nog collectief hadden afgeschreven, veranderen ineens in supporters, tempomakers en halve coaches. Ja, er wordt ‘gelinkebald’. Zeker. Vooral tijdens de Meeuwencompetitie. Er wordt gespeeld met tempo, er wordt net even op een rotmoment versneld en er zijn altijd een paar mannen die nét iets te lang wachten met kop overnemen. Remco Kes schijnt er berucht om te zijn. Toch zit zelfs daar iets geks onder. Want terwijl je midden in zo’n strijd zit, elkaar een beetje aan het slopen bent, gebeurt er tegelijkertijd nog iets anders: je helpt elkaar ook. Je trekt elkaar mee, je houdt elkaar vast en soms sleur je iemand erdoorheen die er eigenlijk al doorheen zit. Misschien is dat wel precies wat het is, want iedereen loopt zijn eigen verhaal. Zo ook tijdens de wedstrijd langs de Warderdijk. Sven Hagen die het clubrecord op de M50+ verbreekt. Remco Kes – ja, die van het ‘linkeballen’ – die hetzelfde doet bij de mannen 45+. Mijn Huckleberry, Peter Smit, die wederom een paar seconden van zijn PR afsnoept en John Kaars die zich op zijn ‘ouwe dag’ nog steeds weet te verbeteren en te verrassen. En ik? Ik kan alleen maar trots zijn. Dat ik onderdeel mag zijn van deze prachtige groep. Want als je over de finish komt, maakt het ineens niet meer uit wie er voor of achter je zit. Dan wil je maar één ding weten: ‘Heb je ’m?’ Als het antwoord ja is – een PR, een grens doorbroken, een tijd waar iemand naartoe heeft geleefd – dan is er maar één reactie. Oprecht enthousiasme. Geen jaloezie, geen gedoe. Gewoon een klap op de schouder en een gemeend: ‘Lekker gelopen, man! Trots op je!’ Dat is misschien wel het mooiste aan hardlopen. Je loopt alleen, maar je doet het nooit in je eentje. Wil je meer leuke blogs lezen, kijk dan op janlollie.nl.