Wakker worden alsof er een stoomwals over je heen is gereden
Er zijn van die ochtenden waarop ik wakker word en meteen weet: dit wordt ‘em niet. Zo’n dag waarop mijn lichaam voelt alsof ik ben overreden door een stoomwals en elk spiertje zich afvraagt wat er in hemelsnaam mis is gegaan.
Nog voordat ik überhaupt de kans krijg om een beetje bij te komen, hoor ik om vijf uur ’s ochtends naast mijn bed: ‘papa, papa, ik wil naar beneden.’ Daar begint de dag dus. Veel te vroeg, veel te moe en met steeds minder zin in wat er nog moet komen.
Terwijl de klok richting 8.30 uur tikt – het moment waarop ik heb afgesproken met mijn hardloopmaat, mijn Huckleberry – voel ik de tijd bijna weglopen en zoek ik naar een uitweg. Iets waardoor ik vandaag gewoon even niet hoef.
Dus ik pak mijn telefoon en app hem met de vraag of we misschien een joker kunnen inzetten. Zijn reactie is een lachende emoji. Meer niet, maar wel precies genoeg om te weten hoe laat het is. We gaan gewoon.
En niet zomaar een rondje, maar een tempotraining waar ik drie dagen van tevoren al tegenop zit te hikken: 2000 – 1600 – 1200 – 800 – 400 meter op een tempo waar je nooit echt vrolijk van wordt.
Tijdens de drie kilometer warming-up richting de baan loop ik te mopperen als die ene smurf die echt alles haat en bij de eerste versnellingen vraag ik mezelf serieus af hoe dit ooit goed moet komen.
En dan gebeurt het. Terwijl mijn Huckleberry allang uit zicht is, vind ik plotseling het ritme. Einstein – zoals ik het stemmetje in mijn hoofd noem – heeft zowaar een manier gevonden om op een geweldige manier de meters weg te tellen en er verschijnt aan het einde van de eerste sessie al een lach op mijn gezicht.
Ook tijdens de volgende sessies weet ik het tempo ijzig constant te houden en de laatste 400 meter gaan zelfs in een tempo waarvan ik die nacht niet eens had kunnen dromen. Voor zover ik daar al de kans voor heb gehad voordat mijn dochter me uit mijn remslaap weet te wekken.
Geheel voldaan en met een serieuze glimlach op mijn gezicht passeer ik naast mijn Huckleberry (ja, ja!) de streep. De dag die begon met het gevoel alsof ik ben overreden door een stoomwals, lacht me ineens toe en eindelijk ben ik erachter. Dit is dus wat hardlopen met je kan doen!
Het is alleen een beetje jammer dat ik er bijna vijftig jaar over heb moeten doen om dat door te krijgen. ;-)
Nog voordat ik überhaupt de kans krijg om een beetje bij te komen, hoor ik om vijf uur ’s ochtends naast mijn bed: ‘papa, papa, ik wil naar beneden.’ Daar begint de dag dus. Veel te vroeg, veel te moe en met steeds minder zin in wat er nog moet komen.
Terwijl de klok richting 8.30 uur tikt – het moment waarop ik heb afgesproken met mijn hardloopmaat, mijn Huckleberry – voel ik de tijd bijna weglopen en zoek ik naar een uitweg. Iets waardoor ik vandaag gewoon even niet hoef.
Dus ik pak mijn telefoon en app hem met de vraag of we misschien een joker kunnen inzetten. Zijn reactie is een lachende emoji. Meer niet, maar wel precies genoeg om te weten hoe laat het is. We gaan gewoon.
En niet zomaar een rondje, maar een tempotraining waar ik drie dagen van tevoren al tegenop zit te hikken: 2000 – 1600 – 1200 – 800 – 400 meter op een tempo waar je nooit echt vrolijk van wordt.
Tijdens de drie kilometer warming-up richting de baan loop ik te mopperen als die ene smurf die echt alles haat en bij de eerste versnellingen vraag ik mezelf serieus af hoe dit ooit goed moet komen.
En dan gebeurt het. Terwijl mijn Huckleberry allang uit zicht is, vind ik plotseling het ritme. Einstein – zoals ik het stemmetje in mijn hoofd noem – heeft zowaar een manier gevonden om op een geweldige manier de meters weg te tellen en er verschijnt aan het einde van de eerste sessie al een lach op mijn gezicht.
Ook tijdens de volgende sessies weet ik het tempo ijzig constant te houden en de laatste 400 meter gaan zelfs in een tempo waarvan ik die nacht niet eens had kunnen dromen. Voor zover ik daar al de kans voor heb gehad voordat mijn dochter me uit mijn remslaap weet te wekken.
Geheel voldaan en met een serieuze glimlach op mijn gezicht passeer ik naast mijn Huckleberry (ja, ja!) de streep. De dag die begon met het gevoel alsof ik ben overreden door een stoomwals, lacht me ineens toe en eindelijk ben ik erachter. Dit is dus wat hardlopen met je kan doen!
Het is alleen een beetje jammer dat ik er bijna vijftig jaar over heb moeten doen om dat door te krijgen. ;-)
Link:
https://janlollie.nl/
Reacties
Er zijn nog geen reacties.