Het stemmetje dat iedere hardloper kent
Iedere hardloper kent het. Dat stemmetje in je hoofd dat zich vroeg of laat meldt zodra je de deur uit gaat. De ene keer begint hij al na twee minuten aan je oor te tetteren, de andere keer heeft hij net wat langer nodig om zich te laten horen. Maar uiteindelijk komt hij altijd.
Wat hij zoal te vertellen heeft, varieert – in mijn geval althans – nogal per dag, maar meestal is het weinig goeds. ‘Waar ben je nou weer aan begonnen?’, ‘dit ga je echt niet volhouden’, ‘je kunt ook acht kilometer doen in plaats van tien’, ‘je hoeft niet zo hard hoor, iets langzamer kan ook.’ En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Er zijn bovendien dagen – meer dan ik eigenlijk wil erkennen – dat ik toegeef aan deze deprimerende donderspeeches. Dat ik met tien kilometer op het schema ergens een sluiproute neem en op acht uitkom. Of dat ik plotseling ingehaald word door dames op leeftijd met een opgevoerde rollator.
Tot voor kort heb ik ook nooit een muteknop kunnen ontdekken ergens achter mijn oor waarmee ik dat stemmetje het zwijgen op kan leggen. Maar eureka. Iemand – ik denk dat het Klaas Boomsma (inderdaad, de broer van Arie) is – wijst me op een heel eenvoudig trucje.
Zo’n trucje waarvan je denkt: ‘waarom ben ik daar zelf niet eerder op gekomen?’ Het idee is namelijk vrij simpel. Geef het stemmetje een naam. Een naam geeft iets menselijks en met mensen kun je in gesprek gaan.
Het mijne heb ik Einstein genoemd. Hij denkt namelijk dat hij altijd gelijk heeft. De vrouwelijke variant noem ik overigens gewoon Leontien, naar mijn vrouw. Jullie mogen zelf raden waarom (geintje, lieverd!).
En wonder boven wonder werkt het verrassend goed. Zodra Einstein weer begint te oreren over wat ik allemaal wel niet van plan ben en dat dit – volgens hem althans – toch echt niet realistisch is, dien ik hem gewoon van repliek. ‘Hé Einstein, wat denk je nou zelf? Ik loop nu pas op veertig procent van mijn kunnen, dus zeur niet zo. Effe in je mand, ja.’
En ja, ik zeg dat gewoon hardop, want het helpt! Dus mocht u binnenkort een man van middelbare leeftijd in een hardloopoutfit tegen zichzelf zien praten, bel dan alstublieft niet meteen de politie.
Over het algemeen gaat het namelijk best aardig met me.
Wat hij zoal te vertellen heeft, varieert – in mijn geval althans – nogal per dag, maar meestal is het weinig goeds. ‘Waar ben je nou weer aan begonnen?’, ‘dit ga je echt niet volhouden’, ‘je kunt ook acht kilometer doen in plaats van tien’, ‘je hoeft niet zo hard hoor, iets langzamer kan ook.’ En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Er zijn bovendien dagen – meer dan ik eigenlijk wil erkennen – dat ik toegeef aan deze deprimerende donderspeeches. Dat ik met tien kilometer op het schema ergens een sluiproute neem en op acht uitkom. Of dat ik plotseling ingehaald word door dames op leeftijd met een opgevoerde rollator.
Tot voor kort heb ik ook nooit een muteknop kunnen ontdekken ergens achter mijn oor waarmee ik dat stemmetje het zwijgen op kan leggen. Maar eureka. Iemand – ik denk dat het Klaas Boomsma (inderdaad, de broer van Arie) is – wijst me op een heel eenvoudig trucje.
Zo’n trucje waarvan je denkt: ‘waarom ben ik daar zelf niet eerder op gekomen?’ Het idee is namelijk vrij simpel. Geef het stemmetje een naam. Een naam geeft iets menselijks en met mensen kun je in gesprek gaan.
Het mijne heb ik Einstein genoemd. Hij denkt namelijk dat hij altijd gelijk heeft. De vrouwelijke variant noem ik overigens gewoon Leontien, naar mijn vrouw. Jullie mogen zelf raden waarom (geintje, lieverd!).
En wonder boven wonder werkt het verrassend goed. Zodra Einstein weer begint te oreren over wat ik allemaal wel niet van plan ben en dat dit – volgens hem althans – toch echt niet realistisch is, dien ik hem gewoon van repliek. ‘Hé Einstein, wat denk je nou zelf? Ik loop nu pas op veertig procent van mijn kunnen, dus zeur niet zo. Effe in je mand, ja.’
En ja, ik zeg dat gewoon hardop, want het helpt! Dus mocht u binnenkort een man van middelbare leeftijd in een hardloopoutfit tegen zichzelf zien praten, bel dan alstublieft niet meteen de politie.
Over het algemeen gaat het namelijk best aardig met me.