Joost Zaunbrecher en Gisela Muhren winnen Jagersplasloop

Vandaag stond de elfde wedstrijd van de Meeuwencompetitie op het programma. Een wedstrijd van vier rondes door het regenachtige Jagersveld bij Zaandam. Een hoop Meeuwen houden niet van een parcours in de vorm van een rondje, vinden het maar saai. Voor aanvang van de wedstrijd is er dan ook flink gemopperd c.q. gepraat over het parcours en vooral over de vraag hoeveel rondes er nu eigenlijk gelopen moesten worden, want dat was lang niet voor iedereen duidelijk. Zo wilde Hilly niet het risico lopen dat ze nog een keer een ronde te vroeg de overwinning zou gaan vieren. En Janneke hoopte vurig dat het parcours aangepast zou zijn en dat ze de 10 kilometer in drie rondes zou kunnen afleggen, want ja, drie rondes is tenslotte al saai genoeg! Gelukkig kon Theo Mossel nog net voordat het startschot klonk duidelijkheid scheppen en heeft hij uitgelegd dat er sprake is van een parcours van vier rondes. Waarvan akte! Na een aantal wedstrijden door de bossen en duinen te hebben gelopen was het wel weer eens lekker om een vlak parcours te hebben. Zo maken de mindere klimmers onder ons, zoals Erik Bond, die vandaag heel tevreden was, ook weer eens kans om wat punten weg te kunnen kapen bij de naaste concurrenten. Dat is toch waar het uiteindelijk om draait en waarom de Meeuwen twaalf zondagen in een jaar rond 9 uur s"ochtends op pad gaan om een wedstrijdje te lopen. Het schijnt dat er Meeuwen zijn die elkaar op zondag nog een hart onder de riem steken met het opbeurende appje: "Wat zijn we toch gek�" want ja, het valt niet altijd mee om op zondag het warme echtelijke bed te moeten verlaten en zo vroeg op pad te gaan. Zou dat trouwens de reden zijn waarom er zoveel echtparen gezamenlijk meedoen aan de Meeuwencompetitie? Maar dat terzijde. Want, als het Meeuwenshirt eenmaal is aangetrokken en het nummer is opgespeld komt de wedstrijdspanning zachtjes aan op gang en staat iedereen te trappelen om de strijd weer aan te gaan.